Co to jest uprząż chroniąca przed upadkiem? Zrozumienie środków ochrony osobistej całego ciała a pasów bezpieczeństwa

A uprząż chroniąca przed upadkiem to sprzęt ochrony osobistej obejmujący całe ciało, noszony wokół tułowia, ramion, klatki piersiowej i nóg, który łączy pracownika z punktem kotwiczenia, zatrzymując upadek, zanim pracownik uderzy na niższy poziom. W przeciwieństwie do prostego pasa bezpieczeństwa, który koncentruje siły zatrzymujące na talii i może powodować poważne obrażenia wewnętrzne, uprząż zakrywająca całe ciało rozkłada siłę zatrzymującą na uda, miednicę, klatkę piersiową i ramiona, radykalnie zmniejszając ryzyko obrażeń. Uprzęże zabezpieczające przed upadkiem są wymagane prawnie w większości jurysdykcji zawsze, gdy pracownik jest narażony na upadek bez zabezpieczenia z wysokości 1,8 m (6 stóp) lub większej, i stanowią krytyczny element mocowania człowieka kompletnego osobistego systemu zabezpieczającego przed upadkiem z wysokości (PFAS).

Dlaczego istnieją uprzęże zabezpieczające przed upadkiem: problem, który rozwiązują

Upadki z wysokości są niezmiennie najczęstszą przyczyną wypadków śmiertelnych w miejscu pracy w budownictwie i przemyśle. W Stanach Zjednoczonych upadki są przyczyną ponad 36% wszystkich zgonów na budowie rocznie – wynika z danych OSHA. W Wielkiej Brytanii, według raportów Health and Safety Executive, upadki z wysokości są odpowiedzialne za ok 29% wszystkich wypadków śmiertelnych w miejscu pracy we wszystkich branżach każdego roku.

Fizyka upadku sprawia, że ​​projekt uprzęży ma kluczowe znaczenie. Pracownik o masie 90 kg spadający z wysokości 1,8 m wytwarza ok Siła zatrzymująca 3600 N (370 kgf). nawet w przypadku lonży pochłaniającej energię – siła, która skupiona w talii przez pas biodrowy, uciska narządy jamy brzusznej i może spowodować zerwanie kręgosłupa. Uprząż obejmująca całe ciało rozkłada tę samą siłę na siedem punktów nośnych, utrzymując maksymalne obciążenie ciała w granicach możliwych do przeżycia i minimalizujących obrażenia.

Kluczowe elementy uprzęży zabezpieczającej przed upadkiem

Zrozumienie każdej części uprzęży pomaga użytkownikom prawidłowo ją dopasować, skutecznie sprawdzić i wybrać odpowiednią konfigurację do swojego zastosowania.

Grzbietowy pierścień typu D

Grzbietowy (tylny) pierścień typu D, umieszczony pomiędzy łopatkami, to tzw główny punkt zaczepienia zapobiegający upadkowi . Umiejscowienie powyżej środka ciężkości użytkownika gwarantuje, że podczas upadku pracownik zostanie zatrzymany w pozycji pionowej lub lekko przechylonej do przodu, co zapobiega wywróceniu się i minimalizuje obciążenie kręgosłupa. Normy takie jak ANSI/ASSP Z359.11 i EN 361 określają, że grzbietowy pierścień typu D musi wytrzymać minimalne obciążenie statyczne 15 kN (1530 kgf) bez trwałych odkształceń.

Paski naramienne

Dwa wyściełane paski naramienne biegną od przedniego pierścienia D na klatce piersiowej lub paska na klatkę piersiową, przez ramiona i zbiegają się w miejscu grzbietowego pierścienia D. Przenoszą znaczną część obciążenia zatrzymującego i muszą być prowadzone płasko, bez skręcania – pojedynczy pełny skręt pasa naramiennego zmniejsza jego efektywną wytrzymałość nawet o 30%.

Pasek na klatkę piersiową

Pas piersiowy łączy dwa pasy barkowe w poprzek mostka i zapobiega ich rozchylaniu się na zewnątrz podczas upadku, co mogłoby spowodować podsunięcie się uprzęży i potencjalnie spowodować wysunięcie się pracownika. Należy go dostosować tak, aby znajdował się na wysokości połowy mostka — nie w gardło , co może spowodować obrażenia szyi w przypadku zatrzymania.

Paski na nogi

Dwa paski udowe owijają się wokół górnej części ud i łączą się z pasem biodrowym lub paskiem pod miednicą poniżej. Przenoszą większość siły zatrzymującej w dolnej części ciała i zapobiegają wysuwaniu się pracownika z uprzęży podczas zawieszenia. Paski na nogi muszą być ciasne, ale nie uciskające: nie więcej niż dwa palce wolnego miejsca powinien mieścić się pomiędzy paskiem a wewnętrzną częścią uda.

Pas biodrowy

Pas biodrowy jest elementem konstrukcyjnym łączącym pasy udowe i barkowe w jednolitą ścieżkę obciążenia. Zwykle jest wyposażony w boczne pierścienie typu D do ustalania pozycji roboczej i przedni pierścień typu D do zastosowań przytrzymujących. Pas biodrowy nie jest pasem biodrowym – jest elementem dystrybucyjnym, a nie głównym punktem mocowania.

Klamry i regulatory

Większość nowoczesnych uprzęży wykorzystuje klamry z językiem i ramą lub klamry przelotowe na pasach barkowych i udowych oraz regulatory cierne w punktach precyzyjnych. Klamry na języku dają widoczne, słyszalne kliknięcie potwierdzające zapięcie. Klamry z automatyczną blokadą — obowiązkowe w niektórych uprzężach offshore i górniczych — nie otwierają się pod obciążeniem, co stanowi dodatkowe zabezpieczenie przed przypadkowym zwolnieniem.

Rodzaje uprzęży zabezpieczających przed upadkiem

Nie wszystkie uprzęże zabezpieczające przed upadkiem są identyczne. Producenci tworzą różne konfiguracje dla różnych branż, profili zagrożeń i potrzeb użytkowników.

Jak działa uprząż chroniąca przed upadkiem: pełny system

Uprząż chroniąca przed upadkiem z wysokości jest jednym z elementów uprzęży osobisty system powstrzymywania upadku (PFAS) . Sama uprząż nie jest w stanie zatrzymać upadku – musi być połączona z punktem kotwiczenia za pomocą podsystemu łączącego. Zrozumienie całego systemu jest niezbędne do prawidłowego użytkowania.

Trzy elementy PFAS

• Zakotwienie: Punkt stały, który może utrzymać minimum Obciążenie statyczne 22,2 kN (5000 funtów siły). zgodnie z OSHA 1926.502 i ANSI Z359.2 lub certyfikowaną kotwicą konstrukcyjną przystosowaną do określonego PFAS. Typowe kotwy obejmują konstrukcyjne belki stalowe, podkładki betonowe z osadzonymi śrubami oczkowymi i poziome systemy lin ratowniczych.
• Podsystem łączący: Lonża, samozwijająca się lina ratunkowa (SRL) lub chwytak linowy, który łączy grzbietowy pierścień D uprzęży z kotwicą. Lonże pochłaniające energię wyposażone są w element rozrywający, który ogranicza maksymalną siłę zatrzymania do 6 kN (1350 funtów siły) lub poniżej – próg tolerancji nadwozia zgodnie z EN 361 i ANSI Z359.13.
• Podpórka ciała (uprząż): Uprząż na całe ciało rozkłada zatrzymaną siłę i utrzymuje pracownika w bezpiecznej pozycji wiszącej podczas zatrzymania i po jego zakończeniu.

Obliczanie odległości upadku

Przed uruchomieniem PFAS należy potwierdzić całkowity prześwit podczas upadku. Dla standardowej lonży absorbującej energię o długości 1,8 m obliczenia są następujące:

Całkowita odległość upadku = odległość swobodnego spadania (maks. 1,8 m) Rozmieszczenie amortyzatorów (do 1,75 m) Rozciągnięcie uprzęży (~0,3 m) Margines bezpieczeństwa (0,9 m) = minimalny prześwit ~4,75 m poniżej punktu kotwiczenia.

Jeżeli pracownik jest przymocowany na wysokości pasa do kotwicy znajdującej się na tym samym poziomie, swobodny spadek może wynosić nawet 1,8 m, zanim lonża się napręży, co oznacza, że ​​całkowity prześwit wynosi prawie 5 m w przypadku standardowych lonży. Samowciągające liny asekuracyjne (SRL) zablokuj się w odległości 300 mm od momentu rozpoczęcia upadku, zmniejszając wymagania dotyczące całkowitego prześwitu do zaledwie 1,5–2,0 m, dlatego preferowane są urządzenia SRL w ograniczonych pionowych przestrzeniach roboczych.

Obowiązujące normy i przepisy

Uprzęże zabezpieczające przed upadkiem podlegają obowiązkowym normom wydajności, które określają minimalną wytrzymałość, pochłanianie energii i wymagania testowe. Zakup uprzęży, która nie jest certyfikowana zgodnie z normą obowiązującą w Twojej jurysdykcji, stwarza zarówno ryzyko bezpieczeństwa, jak i odpowiedzialność prawną.

W 1998 r. OSHA w Stanach Zjednoczonych wyraźnie zakazała stosowania pasów bezpieczeństwa jako urządzeń zabezpieczających przed upadkiem, nakładając obowiązek stosowania uprzęży zakrywających całe ciało we wszystkich osobistych zastosowaniach zabezpieczających przed upadkiem z wysokości. Pracodawcom, którzy dopuszczają stosowanie pasów bezpieczeństwa jako sprzętu zabezpieczającego przed upadkiem, grożą obecnie kary i kary do wysokości 15 625 dolarów za każde naruszenie zgodnie z aktualnym harmonogramem kar OSHA.

Jak prawidłowo założyć i dopasować uprząż zabezpieczającą przed upadkiem

Uprząż, która jest nieprawidłowo dopasowana, zapewnia mniejszą ochronę, niż sugeruje jej ocena, i może spowodować dodatkowe obrażenia w przypadku zatrzymania. Badania to wykazały ponad 60% użytkowników uprzęży w badaniach terenowych nosiło uprząż nieprawidłowo , najczęściej przy zbyt luźnych pasach udowych lub skręconych pasach barkowych. Za każdym razem postępuj zgodnie z tą sekwencją.

1. Kontrola wstępna przed założeniem. Przed założeniem uprzęży należy sprawdzić, czy nie ma nacięć, przetarć, zanieczyszczeń chemicznych, uszkodzeń cieplnych i zdeformowanych elementów. Nigdy nie zakładaj uprzęży, która brała udział w przypadku zatrzymania upadku — traktuj ją jako uszkodzony sprzęt, dopóki nie uzyskasz certyfikatu innego.
2. Trzymaj uprząż za tylny pierścień typu D. Potrząśnij tak, aby wszystkie paski zwisały swobodnie i nie były skręcone. Zidentyfikuj podkładkę tylną i przedni pas piersiowy.
3. Wsuń ramiona w paski naramienne. Pierścień typu D grzbietowy powinien znajdować się pomiędzy łopatkami, mniej więcej w połowie wysokości pleców. Jeśli znajduje się na szyi lub poniżej talii, wyreguluj długość paska na ramię.
4. Zapnij i wyreguluj pas piersiowy. Podłącz klamrę pasa piersiowego i przesuń ją do poziomu połowy mostka – na poziomie pach. Dwa paski naramienne powinny tworzyć szorstki kształt litery „V” łączący się z pasem piersiowym, a nie rozszerzać się na zewnątrz ani nie ściskać do wewnątrz.
5. Połącz paski na nogi. Przełóż każdy pasek na nogę wokół uda i zapnij klamrę. Dostosuj, aż będzie dobrze dopasowane — nie więcej niż dwa palce wolnego miejsca pomiędzy paskiem a wewnętrzną częścią uda. Luźne paski na nogi są najczęstszą przyczyną ryzyka urazów w zawieszeniu, ponieważ umożliwiają pracownikowi opadnięcie w uprzęży, ściskając naczynia udowe.
6. Wyreguluj pas biodrowy. Dokręć tak, aby było ciasno, ale wygodnie. Przeciągnij cały nadmiar taśmy przez uchwyty (pętle), aby zapobiec zaczepianiu się luźnych końcówek o maszynę.
7. Wykonaj test znajomych. Poproś kolegę o sprawdzenie pozycji grzbietowego pierścienia D, czy wszystkie klamry są zapięte, czy paski nie są skręcone i czy paski udowe są prawidłowo napięte. Kontrola partnera zajmuje mniej niż 60 sekund i pozwala wykryć większość błędów podczas zakładania.

Kontrola uprzęży zabezpieczającej przed upadkiem: co sprawdzić i kiedy

Wszystkie główne standardy wymagają dwóch poziomów inspekcji: a Kontrola użytkownika przed użyciem przed każdą zmianą oraz formalną kontrolę okresową przeprowadzaną przez kompetentną osobę co najmniej raz w roku (co 6 miesięcy w przypadku zastosowań intensywnie użytkowanych lub w trudnych warunkach środowiskowych).

Kontrola taśmy

• Przeciągnij każdy pasek przez palce, aby sprawdzić, czy nie ma nacięć, przetarć, glazury (włókna wygładzane na gorąco) i sztywności spowodowanej zanieczyszczeniami chemicznymi.
• Zagnij taśmę z powrotem — jeśli włókna oddzielą się lub przez zewnętrzny oplot będzie widoczny biały rdzeń, oznacza to, że pasek jest uszkodzony i uprząż należy wycofać z użytku.
• Sprawdź, czy uprzęże przechowywane w pobliżu okien lub używane przez dłuższy czas na zewnątrz nie ulegają degradacji pod wpływem promieni UV. Taśma nylonowa ulegająca degradacji pod wpływem promieni UV staje się krucha i traci wytrzymałość na rozciąganie w przybliżeniu 10–15% rocznie przy ciągłej ekspozycji na zewnątrz.

Kontrola sprzętu

• Sprawdź wszystkie pierścienie typu D pod kątem odkształceń, korozji i pęknięć. Pierścień typu D, który brał udział w przypadku zatrzymania upadku, często wykazuje wydłużenie pierścienia w punkcie mocowania paska.
• Przetestuj wszystkie klamry, zapinając i rozpinając każdą trzykrotnie, potwierdzając słyszalne zapięcie i odporność na niezamierzone zwolnienie pod lekkim napięciem.
• Sprawdź karabińczyki i karabińczyki na smyczach pod kątem działania bramki — bramka musi się całkowicie zamknąć i zablokować pod naprężeniem sprężyny, bez zakleszczania się i deformacji.

Etykiety i identyfikowalność

Każda uprząż musi być opatrzona trwale przymocowaną etykietą zawierającą: nazwę producenta, model, numer seryjny, datę produkcji, obowiązującą normę i maksymalną wagę użytkownika. Zgodnie z normami EN 365 i ANSI Z359 uprzęże muszą mieć także kartę kontroli lub jej elektroniczny odpowiednik dokumentujący każdą formalną kontrolę. Uprząż z nieczytelną lub brakującą etykietą należy natychmiast wycofać z użytku.

Kryteria przejścia na emeryturę: kiedy wymienić uprząż zabezpieczającą przed upadkiem

Uprzęże zabezpieczające przed upadkiem nie mają ustalonego kalendarzowego okresu ważności — należy je wycofać na podstawie stanu, historii narażenia i historii zdarzeń. Jednak większość producentów i organów normalizacyjnych określa, co następuje:

• Natychmiastowe wycofanie się z pracy po jakimkolwiek zdarzeniu zatrzymującym upadek, niezależnie od widocznych uszkodzeń. Wewnętrzne włókna taśmy i element lonży pochłaniający energię pochłaniają obciążenia szczytowe, które mogą nie być widoczne z zewnątrz, ale które trwale zmieniły właściwości materiału.
• Maksymalny okres użytkowania 10 lat od daty produkcji zgodnie z wytycznymi większości producentów (niektórzy określają 5 lat dla taśm nylonowych w środowiskach morskich lub chemicznych), niezależnie od stanu.
• Wszelkie skaleczenia, zanieczyszczenia chemiczne lub uszkodzenia cieplne do taśmy — nawet pojedyncze widoczne przecięcie ostrza stanowi podstawę do natychmiastowego wycofania się z pracy.
• Brakujące, nieczytelne lub zmienione etykiety identyfikacyjne — identyfikowalność jest wymogiem regulacyjnym; bez tego uprząż nie może zostać zweryfikowana jako zgodna.
• Nie przeszła formalnej kontroli przez kompetentną osobę – każda niezgodność, której nie można skorygować poprzez czyszczenie lub regulację, wymaga wycofania.

Wycofując uprząż, przetnij taśmę przed wyrzuceniem, aby zapobiec jej ponownemu wejściu do użytku. Koszt wymiany uprzęży — zazwyczaj 80–400 USD za modele przemysłowe — jest znikomy w porównaniu z kosztem wypadku śmiertelnego w wyniku upadku, który OSHA szacuje na ponad 1 milion dolarów bezpośrednich i pośrednich kosztów dla pracodawcy.

Uraz w zawieszeniu: ryzyko po aresztowaniu, o którym większość pracowników nie wie

Pomyślnie aresztowany pracownik wiszący w uprzęży narażony jest na wtórne, zagrażające życiu ryzyko, tzw uraz zawieszenia (znana również jako patologia wywołana uprzężą lub wstrząs ortostatyczny). Kiedy nieruchomy pracownik wisi w uprzęży, paski udowe uciskają żyły udowe, krew w nogach gromadzi się, powrót krwi żylnej do serca spada i spada pojemność minutowa serca. Utrata przytomności może nastąpić w zaledwie 3–8 minut w nieruchomym zawieszeniu, a śmierć z powodu migotania komór może nastąpić w ciągu 30 minut, jeśli pracownik nie zostanie uratowany.

Aby zmniejszyć ryzyko urazów w zawieszeniu:

• Akcja ratownicza musi zostać zaplanowana przed rozpoczęciem pracy. Zarówno ANSI Z359.2, jak i EN 363 wymagają opracowania planu ratunkowego przed wdrożeniem jakiegokolwiek PFAS. Jeśli ratunek nie może rozpocząć się wewnątrz 4–6 minut aresztowania, obowiązkowe są dodatkowe środki łagodzące traumę w zawieszeniu.
• Pasy urazowe do zawieszenia (pętle na stopy). Przymocuj do uprzęży lub smyczy i pozwól zatrzymanemu pracownikowi odepchnąć się stopami, aktywując pompę mięśniową łydki i utrzymując powrót żylny.
• Świadomość i szkolenie pracowników. Pracownicy powinni wiedzieć, że w przypadku zawieszenia muszą poruszać nogami i natychmiast sygnalizować wezwanie pomocy. Pracownik, który traci przytomność, nie jest w stanie samodzielnie ratować się i szybko wchodzi w okno wysokiego ryzyka zatrzymania krążenia.
• Prawidłowe dopasowanie uprzęży zmniejsza ryzyko. Odpowiednio napięte pasy udowe rozkładają nacisk szerzej, opóźniając wystąpienie ucisku żylnego. Luźne paski na nogi przyspieszają to.

Zabezpieczenie przed upadkiem a pozycja podczas pracy a zabezpieczenie: zrozumienie różnicy

Te trzy tryby pracy na wysokości są często mylone, ale każdy z nich wymaga innego ustawienia, a punkty mocowania uprzęży odpowiednio się różnią.

Krytyczna zasada: nigdy nie podłączaj smyczy pozycjonującej do grzbietowego pierścienia typu D . Naprężona lonża pozycjonująca ciągnie grzbietowy pierścień D w dół i do tyłu, powodując podsunięcie się uprzęży i ​​potencjalnie pogarszając ścieżkę obciążenia paska barkowego. Obciążenia pozycjonujące można przykładać wyłącznie na boczne pierścienie typu D, które zostały zaprojektowane konstrukcyjnie i przetestowane pod kątem tego kierunku obciążenia.